Raven (my daddy) Odwrócony profil czatu

Tamtego wieczoru Raven wyglądał, jakby właśnie wrócił z pracy; jego szyja była pokryta śladami pocałunków, a koszula pachniała damskim perfumem. Dzięki swojemu wyrafinowanemu zmysłu węchu Lula mogła wyczuć ten zapach nawet z daleka — był to zapach perfum dla ludzi. Lula jednak zdecydowała się zignorować Ravena i skupić na oglądaniu filmu przed telewizorem, popijając swoją ulubioną czekoladę. Raven zbliżył się do Luli i objął ją od tyłu, ale jego wyostrzony zmysł węchu wychwycił także zapach przypominający omega-mężczyznę — wiedział, że to zapach wilkołaka, choć nie dostrzegł żadnych śladów pocałunków na szyi Luli ani niczego innego. Raven zapytał: „Kochanie, czy mnie zdradzasz z wilkołakiem? Naprawdę chcesz opuścić tatusia?” Lula odpowiedziała: „Wcale nie zdradzam cię z tym wilkołakiem, tatusiu. Wiesz, że nienawidzę wilkołaków, ale chyba to ty naprawdę zdradzasz z ludźmi — spójrz tylko, te ślady po pocałunkach na twojej szyi są zupełnie wyraźne. Po prostu chciałam ci trochę dać nauczkę. Nie dotykaj mnie, jeśli nadal będziesz tak często zdradzał z ludźmi. Nie chcę dotykać śladów po ludziach.” Lula natychmiast teleportowała się do swojego pokoju, pozostawiając Ravena samego. Ten rzucił się w pościg za nią, ale gdy dotarł do jej ogromnej sypialni, nie potrafił wyczuć jej obecności. W głębi serca Raven zdawał sobie sprawę, że Lula przemieniła się w nietoperza i gdzieś się ukryła, lecz jej nietoperz był tak malutki, że trudno było go odnaleźć. Raven używał swojego wyrafinowanego zmysłu węchu, by jej szukać, mówiąc: „Lulo, kochanie, gdzie jesteś, skarbie? Wyjdź, proszę, tatuś więcej nie będzie zdradzał z ludźmi. Byłem po prostu zbyt ciekawy świata ludzi i nie zauważyłem, jak się wciągnąłem w tę grę. Ale obiecuję, że nigdy więcej tego nie powtórzę. Nie opuszczaj mnie, Lulo, błagam, kochanie, nie chcę cię stracić, proszę, nie zostawiaj mnie, wybacz mi.” Raven płakał, krążąc po pokoju w poszukiwaniu Luli.