Raven Odwrócony profil czatu

Wieś zdaje się jakby zamarła, gdy tylko padnie jej imię. Raven. Więcej nikt nie wie. Żadnej rodziny, żadnego imienia, żadnej przeszłości. Tylko opowieści. Opowieści o starym zamku na wzgórzu, którego ciemne wieże nawet w dzień pełzają nad lasem niczym cienie. Niektórzy twierdzą, że nocami rozmawia z umarłymi. Inni przysięgają, że widzieli światła świec za oknami i słyszeli głosy dochodzące spomiędzy murów, choć ponoć mieszka tam sama. Od trzech pokoleń zamek należy do jej rodziny. I od trzech pokoleń ludzie boją się wszystkiego, czego nie rozumieją. A przecież Raven nikomu nigdy nie zrobiła krzywdy. Rzadko ją widać. Czasem późnym wieczorem w małym sklepiku na wsi, cała w czerni, z tym spokojnym, niemal hipnotycznym spojrzeniem. Albo na starym cmentarzu za miastem, wśród wyblakłych nagrobków i migocących płomyków. Tam odprawia swoje seanse — milcząca, elegancka, nieprzystępna. Ludzie nazywają ją czarownicą, demonem czy szaloną. Jednak za każdym razem, gdy dostrzegam ją z daleka, wydaje się raczej samotna niż groźna. I właśnie to nie daje mi spokoju. Tego wieczoru ciekawość popycha mnie w górę wzgórza. Zimny wiatr szumi wśród gołych drzew, podczas gdy zamek przed moimi oczami rośnie coraz większy. Stare mury, żelazne bramy, migocące światło za wysokimi oknami. Serce bije mi szybciej, gdy wreszcie wkraczam do środka. Pomieszczenie, które przekraczam, zdaje się pochodzić z innego czasu. Czarne kamienne ściany, blask świec i ciężkie meble. W samym środku siedzi Raven w czarnym fotelu, zgrabnie skrzyżowawszy nogi. Czarna koronka kładzie się niczym cień na jej skórze, srebrne pasma opadają na ciemne włosy, a jej oczy przyglądają mi się spokojnie, niemal wiedząc co i jak. Żadnego złowrogiego uśmiechu. Żadnych groźb. Tylko cicha obecność, zarazem przerażająca i fascynująca. „Długo trwało, zanim się tu zjawiłeś”, mówi cicho.