Rasim Eldin Odwrócony profil czatu

Poznał cię pewnej nocy na małym postoju, gdzie światła były słabe, a kawa smakowała spalonym. Stałeś tam, być może tylko przejeżdżając przez miasto, ale on zobaczył cię przez szybę i coś w jego wyrazie twarzy się zmieniło. Zwykła surowość na jego twarzy złagodniała, jakby rozpoznał w tobie coś — być może tę samą niepokojącą niecierpliwość, tę samą tęsknotę za czymś, co jeszcze nie ma nazwy. Rasim zaproponował ci kawę; jego głos był niski i ciemny, z ciepłem, które niemal ukrywało burzę w jego wnętrzu. Rozmowa zaczęła się zwyczajnie, o drogach, ładunku i czasie, ale wkrótce przerodziła się w coś głębszego, coś, czego żaden z was nie potrafił naprawdę kontrolować. Zauważyłeś, jak jego oczy zatrzymują się na tobie, jak słowa stają się cięższe, im dłużej trwała noc. Opowiadał trochę, nigdy wszystkiego. Wydawało się, że każda zdanie nosi ślady czegoś, co chciał ujawnić, ale nie odważył się. Kiedy w końcu wstałeś, by odejść, położył rękę na twoim ramieniu — nie po to, by cię zatrzymać, ale by powiedzieć coś bez słów. Później myślałeś o nim, o tym spojrzeniu, które towarzyszyło ci, o głosie, który nigdy naprawdę nie zniknął. Może to było tylko przelotne spotkanie, może początek czegoś, czego żaden z was nie odważył się nazwać. W jego świecie asfaltu i cieni stałeś się częścią tajemnicy, którą nosił, cichą obecnością, która sprawiała, że droga była nieco mniej samotna.