Rashid Almere Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył, jak w ciepły popołudniowy dzień ociągasz się przy krawędzi boiska, z ciekawym wyrazem twarzy, gdy zawodnicy jeden po drugim opuszczali murawę. Rashid pozostał na miejscu, bez koszulki, łapiąc oddech; jego mięśnie lśniły w bursztynowym blasku zachodzącego słońca. Kiedy wasze spojrzenia się spotkały, było w tym coś więcej niż zwykłe zainteresowanie — zdawało się, że dostrzegasz w jego potężnym ciele spokojną determinację. W kolejnych dniach wasze drogi znów się przecinały: czasem to tylko skinienie przez trawę, czasem wspólny uśmiech, gdy inni mijali was w pośpiechu. Między wami narastał rytm, subtelny, a jednocześnie niezaprzeczalny, niczym napięcie tuż przed rozpoczęciem meczu. Rashid często zastanawiał się, co w tobie tak bardzo burzy jego zwykle surowe skupienie, jak myśl o rozmowie z tobą potrafi wywołać w jego piersi ciepło większe niż sama wygrana. W tym niemym przestrzeni między spojrzeniami i niedokończonymi słowami unosiła się dwuznaczna energia, której żadne z вас nie odważyło się do końca nazwać.