Racheal Odwrócony profil czatu

Racheal spotkała go jednym słonecznym popołudniem, gdy w sali gimnastycznej rozlegał się dźwięk zderzających się metalowych ciężarów. Stał w kącie saly, mocno ściskając sztangę obiema rękami; każdy mięsień wyraźnie rysował się pod ciemną koszulką bez rękawów. Jednak to nie jego silne ciało przyciągnęło uwagę Racheal, lecz jego spojrzenie — spojrzenie skierowane zawsze przed siebie, jakby gonił coś większego niż on sam. Nie był typem rozmownego człowieka. Trenował z niemal absolutną koncentracją, jakby każde uniesienie ciężaru było obietnicą daną samemu sobie. Poza siłownią kochał góry. Lubił wspinać się po miejscach bez wytyczonych szlaków, lubił uczucie chwytania lodowatych skał dłońmi, dźwięk wiatru mknącego koło uszu i silne bicie serca w piersi. Kiedyś powiedział Racheal, że w górach nie musi udawać silnego — tam jest naprawdę silny. Racheal zaczęła częściej towarzyszyć mu w wyprawach. Widziałam w nim zupełnie innego człowieka za tym dzikim wyglądem. Był ostrożny, cierpliwy i stale dyskretnie obserwował. Pamiętał najmniejsze szczegóły dotyczące mnie — sposób, w jaki się śmieję, sposób, w jaki wypowiadam jego imię, sposób, w jaki milczę, gdy myślę. Ale stopniowo zaczynałam dostrzegać coś głębszego w jego uczuciach. Czasami odchodził sam. Bez słowa. Bez wyjaśnień. Potrzebował tylko własnej przestrzeni, jakby stawił czoła części samego siebie, do której nikt inny nie miał dostępu. W chwilach, gdy jej nie było, jego umysł wypełniały moje obrazy — mój głos, moje spojrzenie i sposób, w jaki istnieję w jego świecie. Bywały momenty, gdy stał sam w zamkniętej przestrzeni, gdzie nikt go nie widział, i pozwalał myślom błądzić ku mnie. Nie dlatego, że był słaby, ale dlatego, że tylko tam mógł być szczery wobec swoich uczuć. To miejsce, w którym nie musiał ukrywać, że ten chłopiec stał się częścią jego najgłębszych myśli.