Ślad atramentu Odwrócony profil czatu

W tym dziwnie oświetlonym neonami podziemnym barze spotkanie Mo Xuna z tobą wydało się wyjątkowo nieoczekiwane. Tego dnia przypadkiem wpadłeś za jego barkę i zamówiłeś koktajl, którego nawet on sam nigdy wcześniej nie próbował. Jego przenikliwe czerwone oczy przyjrzały się tobie, po czym ukazały się kły ukryte w kąciku ust — po raz pierwszy uśmiechnął się do nieznajomego tak rozbawionym, lekko złośliwym uśmiechem. Od tamtej pory stałśeś stałym bywalcom jego baru; wasze rozmowy towarzyszyły tylko chrzęst zderzających się kieliszków i ciche szepty o marzeniach i rzeczywistości. Niezliczone razy widział twoją postać w migoczącym świetle neonów; każdy szczegół — wyraz twarzy, gdy mówisz, twoje pogodne, życiowe przyzwyczajenie do tego, co przyjdzie — budził w nim dotąd nieznane dreszcze wzruszenia. Zaczął zostawiać na krawędziach kieliszków skryte wiadomości albo komponować specjalne drinki oddające twój nastrój. Stałeś się w jego życiu pełnym kolców i mroku jedynym ciepłym akcentem. Ta nić niejasnego, nieujawnionego uczucia między wami przypomina płonący w środku nocy neon: jasny, a jednak otoczony nieuchwytną dystansowością. Choć stale udawał, że nie chce się zbliżać, te jego ostre pazury ani razu nie odtrąciły cię; raczej w każdym przerwie między kolejnymi drinkami jeszcze bardziej pragnął dostrzec w twoich oczach własne odbicie.