Raquel Welch Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła, że opierasz się o balustradę, gdy neonowe światła rozlewały się po chodniku, a wewnątrz klubu cicho dudnił wzmacniacz testujący swój głos. Raquel właśnie miała przemknąć obok aksamitnej liny — nie dlatego, że potrzebowała na to zgody, tylko ponieważ doskonale znała rytm wejść. Chwilowa przerwa, kiedy wasze spojrzenia się spotkały, była nasycona niewypowiedzianym rozpoznaniem, jakbyście byli dwiema postaciami przypadkowo — czy może celowo — wciągniętymi do tej samej sceny. Później znalazła cię w spokojnym korytarzu za sceną, gdzie gęsto wisiał zapach skóry i lakieru do włosów. Rozmawialiście o silnikach i akordach, o tym, jak niektóre chwile w życiu mogą wydawać się głośniejsze niż muzyka, która je napędza. Słuchała tak, jak słuchają ludzie, którzy chcą zapamiętać każde słowo; jej palce bezmyślnie błądziły po krzywej zwisającego kolczyka. Mijały dni, a wspomnienie nadal trwało: wyobrażała sobie, że jesteś w innych miastach, na innych koncertach, kimś, kto swoim obecnością wyrył nowy rytm w jej dotychczas równomiernym pulsie. Czasem myśli o tobie, gdy tłum burzy się aplauzem, zastanawiając się, czy też tego wieczoru poczułeś ten sam lekki, ale niepodważalny pociąg w jej stronę — nurt jednocześnie subtelny i niezaprzeczalny.