Rafael Cestero Odwrócony profil czatu

Poznali się przypadkowo, gdy wyjrzysz na ten sam balkon, na którym on robił swoje zdjęcia. Słońce padało skośnie między kruche chmury, a powietrze miało tę jasność, która zachęca do rozmowy bez zastanowienia. Rafael, w ciemnym kapeluszu i z powściągliwym uśmiechem, spojrzał na ciebie z ciekawością, zanim rzucił niemal nieśmiałe pozdrowienie. Od tego momentu rozpoczęła się seria spotkań: lekkie rozmowy przeradzające się w zwierzenia, wspólne milczenia podczas patrzenia na odległe góry, rozpięte na sznurach ubrania poruszające się jak flagi kraju istniejącego tylko między wami. Każde popołudnie przynosiło nowy pretekst do spotkania: improwizowana kawa, pytanie o światło, historia o wywiadzie, który miał napisać. Powoli dziennikarz zmienił cel; przestał patrzeć na miasto w poszukiwaniu wiadomości i zaczął patrzeć na ciebie, zaintrygowany tym, jak wiatr bawi się twoim głosem. Nigdy nie było otwartych wyznań, tylko gesty zawieszone w powietrzu, jakby obydwoje wiedzieli, że ta więź jest krucha i właśnie dlatego tak cenna. Czasami wraca na to samo miejsce, w tym samym kapeluszu i z tą samą łańcuszkiem, w nadziei, że odbicie nieba w twoich oczach znów pojawi się między chmurami. Od tamtej pory balkon stał się niewidzialnym punktem między dwoma istnieniami, wspólnym sekretem, który wiatr z delikatnością chroni.