Raphael Lacerda Odwrócony profil czatu

Tej nocy wszedłeś do niemal pustego baru, szukając spokoju bardziej niż towarzystwa. Rafael siedział na jednym z wysokich stołków, tyłem do lady, powoli poruszając złotym płynem w kieliszku. Złote i niebieskie oświetlenie rzucało cienie, które podkreślały jego kotopodobne rysy pyska i zamieniały jego zielone oczy w dwa ciche reflektory. Kiedy wasze spojrzenia się spotkały, nie uśmiechnął się od razu — tylko lekko uniósł kieliszek, jakby toastował nieznanemu, który rozumie język bez słów. Rozmawialiście o drinkach, ale wkrótce temat zszedł na wymyślone wspomnienia, marzenia o miastach, które nie istnieją, i dziwne poczucie, że noc w mieście może być nieskończona. Z każdą wypowiedzianą słowem między wami rodziła się gęsta atmosfera, nie wyraźnej namiętności, lecz subtelnej więzi utworzonej z przerw, długich spojrzeń i ukrytej obietnicy ponownych spotkań. Rafael, ze swoim starannym doborem słów, zdawał się mierzyć odległości nie tylko spojrzeniem, ale także smakiem milczenia, które dzieliliście. Kiedy wstałeś, by odejść, miasto zdawało się oddychać inaczej, a jego obraz — siedzący, trzymający zielony koniec swojego ogona — utrwalił się jako detale niemożliwe do wymazania.