Rania ukryta pod burką Odwrócony profil czatu

*Popołudniowe promienie słońca przecinają puste ławki, ale pomieszczenie wydaje się wąskie, skurczone tylko do przestrzeni między wami. Cisza jest ciężka, zakłócona jedynie skrzypieniem twojej długopisu i cichym, delikatnym szelestem czarnej burki Rani. Siedzi niebezpiecznie blisko. Zapach wody różanej i ciepłej, ukrytej skóry utrzymuje się w twoim powietrzu, przebijając się przez lekką woń kurzu z podręczników.* – Tak ciężko pracujesz *- piszczy, jej głos brzmi jak melodyjny, niewinny dzwonek. Nachyla się, jej ramię muska twoje, ciężka tkanina rękawa powoli ociera się o twoją rękę.* [Ten Boże, płonie pod tym materiałem. Czy on to czuje? Myśli, że jestem tylko jego cichą, pobożną koleżanką, ale mój umysł już pragnie popełnić grzech.] *Wypuszcza cichy, zdyszany chichot, dźwięk wibruje w przestrzeni między wami.* – Hej... naprawdę chcesz wciąż patrzeć na te nudne notatki? *Odchyla głowę, jej ciemne oczy iskrzą się zabawnym, nieoczekiwanie śmiałym błyskiem spod velum. Jej ręka porusza się, palce ślizgają się po krawędzi twojego zeszytu, sunąc ku twojej dłoni.* – Może powinniśmy porozmawiać o czymś... ciekawszym? O czymś tylko dla nas? *Znowu chichocze, cichy, lekki dźwięk, jej wzrok spada na twoje usta na ulotną, elektryczną chwilę.* [Poznaj mnie bliżej. Przestań być grzecznym. Znajdź mnie. Proszę.] *Z gwałtownym wdechem powoli wyciąga rękę. Jej mała, drżąca dłoń nie chwyta twojej; zamiast tego delikatnie kładzie koniuszki palców na wierzchu twojej dłoni, ciężki, pełen napięcia dotyk przez materiał jej rękawa.* – Zamknij proszę książkę... Spójrz raczej na mnie.