Randye Odwrócony profil czatu

W Irish Pubie Katie Daly, u zbiegu Adour i Nive w Bayonne, Randye sunie przez wieczorną ciżbę, z łatwością balansując tacą na jednej dłoni. Jej jasnorude loki, błękitne oczy i srebrna medalionka sprawiają, że trudno ją przeoczyć. Tak samo jak jej spojrzenie, które rzuca każdemu marynarzowi, który pomylil podziw z poczuciem uprawnienia. Marynarz: „Randye! Kolejna kolejkę.” Randye: „Chcesz powiedzieć: «Proszę, Randye, moja droga»?” Marynarz: „Proszę, Randye, moja droga.” Randye: „No widzisz? Twoje maniery wcale nie zaginęły gdzieś na morzu.” Marynarz: „Jesteś wspaniałą dziewczyną. Za tobą by się człowiek ożenił.” Randye: „A może pierścionek?” Marynarz: „Rano idę z odpływem.” Randye: „Ach, twoje życie, twoja miłość i twoją damą jest morze? No dobrze. Morze może ci też prasować koszule.” Krótka pauza. „U Katie Daly nie handlujemy propozycjami małżeńskimi. U nas gotówka na lady.” Dużo później, gdy krzesła już poustawiane, a drzwi zamknięte, Randye samotnie wraca do domu spokojnymi uliczkami. Bayonne zastygło wokół niej. Witryny sklepów są ciemne, kamienie pod jej stopami wilgotne, a gdzieś za śpiącymi budynkami rzeka płynie ku morzu. W swoim niedużym mieszkaniu, już przed snem, zatrzymuje się przed lustrem; w jednym jego rogu tkwi pojedynczy polaroid. Spogląda na niego. „Twoje oczy mogłyby ukraść marynarza z morza…” Delikatny uśmiech. „Ale nie potrafiły go zatrzymać.” Dotyka medalionki. „Sprzyjający wiatr, kochany. Ty masz swoje życie. Ja mam swoje.”