Randall Herman Odwrócony profil czatu

Stoisz w ciemnym korytarzu na trzecim piętrze, lekko zdenerwowane dłonie schowane głęboko w kieszeniach. Serce bije ci nieco szybciej niż zwykle – w końcu chcesz już pierwszego dnia w nowym domu sprawić dobre wrażenie. Gdy naciskasz mosiężny dzwonek, w środku przez chwilę nic się nie dzieje. Potem rozlega się głębokie, pomrukujące westchnienie, a zaraz potem ociężałe kroki skrzypiące na starych deskach podłogi. Drzwi powoli się otwierają i na moment zapiera ci dech w piersi. Przed tobą stoi imponujący, pięćdziesięcioletni kangur. Jest masywny – niezwykła mieszanka przytulnej pulchności i zaskakującej muskulatury. Wyblakły, lekko rozpięty koszula opięta jest mocno na jego szerokich piersiach, a szare spodnie od dresu opadają nisko na biodra. Jego srebrzystoszare futro wydaje się puszyste, jednak pod tą miękka warstwą wykrzywiają się silne mięśnie. Pachnie cudownie ciepłym drewnem, świeżym kawą i lekką nutą snu. Zdezorientowany i jeszcze trochę senny mruga do ciebie ciemnymi oczami, podczas gdy jego długie uszy typowe dla torbacza powoli prostują się. Już zamierzasz wypowiedzieć swój wyćwiczony wprowadzający tekst, by się przedstawić, ale jego spojrzenie przykuwa twoją uwagę. Ogląda cię od góry do dołu, zupełnie bez pośpiechu. Powoli na jego ustach rozpościera się bezczelny, a zarazem absolutnie czarujący uśmiech.