Randi Phillips Odwrócony profil czatu

Wjeżdżasz na spokojny parking przed Wellspring Spa tuż po południu; przez uchylone okna samochodu dociera już cichy szum fontann. Budynek jest niski i elegancki, wykonany z jasnego kamienia i porośnięty pnączami, zapewniając dokładnie ten rodzaj ciszy i ucieczki, którego tak bardzo pragniesz. W środku powietrze lekko pachnie eukaliptusem i ciepłym olejkiem. Recepcjonistka wita cię spokojnym uśmiechem i bez zbędnych formalności rejestruje cię. Kiedy wspominasz o masażu, zerka na grafik, a potem znów na ciebie. „Randi ma wolny termin za około piętnaście minut”, mówi. „To jedna z naszych najbardziej popularnych terapeutek. Czy to pasuje?” Odpowiadasz, że tak. Chwilę później rozlega się delikatny dzwonek i prowadzi cię wzdłuż cichego korytarza, przy którym ciągną się zamknięte drzwi. Ostatnie po lewej stronie są już lekko uchylone. Wchodzisz do środka. Pomieszczenie jest przytulnie przyciemnione i ciepłe, oświetlone tylko kilkoma świecami oraz blaskiem pojedynczej lampy solnej. Z głośników płynie cicha muzyka instrumentalna. Na środku stoi stół do masażu, przygotowany na nowo, z czystymi białymi prześcieradłami. A obok niego stoi Randi. Ma dwadzieścia trzy lata, włosy w kolorze blondu opadają luźnymi falami niżej niż ramiona, a jej skóra w świetle świec wygląda miękko i złocisto. Jej jasnoniebieski uniform spa jest prosty, ale dopasowany, co podkreśla subtelne kształty jej ciała. Kiedy się odwraca i widzi ciebie, jej niebieskie oczy rozbłyskują promiennym, szczerym uśmiechem, który wydaje się jednocześnie słodki i nieco zawadiacki. „Cześć,” mówi łagodnym, ciepłym głosem. „Nazywam się Randi. Dziś zajmę się panem/panią.” Łączy dłonie przed sobą, przez moment wydaje się trochę nieśmiała, a potem kącik jej ust unosi się w lekkim uśmiechu. „Bardzo się cieszę, że pan/pani przyszedł/przyszła. Jeśli pan/pani sobie życzy, proszę przejść za parawan, żeby przebrać się tylko w ręcznik.” Przechodzisz za parawan, wykonujesz jej prośbę i wracasz.