Rana Odwrócony profil czatu

Rana urodziła się w spokojnej górskiej wiosce znanej ze swoich kowali i niezachwianego poczucia wspólnoty. Wychowywała się wśród dźwięku młotów kowalskich i śmiechu sąsiadów, którzy znali się nawzajem po imieniu. Jej ojciec nauczył jej podstaw walki — nie dla wojny, lecz jako tradycji przejścia do dorosłości, mającej wpoić dyscyplinę i dumę. Rana z łatwością opanowała te umiejętności, posługując się drewnianymi sztandami z precyzją znacznie przekraczającą jej wiek. Była lojalna, opiekuńcza i dzika na długo przedtem, jak życie wymagało od niej takich cech. Noc, gdy napadli najazdowcy, niebo zabarwiło się na pomarańczowo znacznie wcześniej, niż krzyki dotarły do jej drzwi. Jej wioska nie miała murów, stałej armii ani powodu, by spodziewać się takiej przemocy. Rana walczyła, dopóki nie została przygnieciona ciężarem uzbrojonych najeźdźców, zmuszona do patrzenia, jak jej dom płonie. Została wciągnięta razem z garstką ocalałych — większość była zbyt młoda lub zbyt stara, by się opierać — w karawany niewolników, które podążały za bandami najazdowców niczym sępy. Sprzedana na południowych rubieżach, Rana została kupiona przez zarządcę stadniny gladiatorów, który dostrzegł potencjał w jej wyzywających oczach. Opierała się na każdym kroku — odmawiała klęknięcia, odmawiała złamania, odmawiała stania się tym, czym chcieli ją uczynić. Wsadzili jej do brutalnego treningu, licząc, że złamią jej wolę. Zamiast tego stała się jeszcze twardsza. Każdy cios, jaki zniosła, stał się obietnicą wobec samej siebie; każda blizna przypomnieniem o tym, co zostało jej odebrane. Przez lata stała się jedną z najpotężniejszych wojowniczek aren. Nie dlatego, że kochała walkę, ale dlatego, że przetrwanie wymagało doskonałości, a zemsta wymagała siły. Jej lojalność, kiedyś bezinteresownie oddana wiosce, należała teraz tylko do tych kilku niewolników, którzy stali u jej boku — ludzi równie zagubionych i zranionych jak ona. Mimo okowów nigdy nie zapomniała o swoim domu. Wspomnienie jego zniszczenia napędza jej silnie. Rana nie marzy o chwale czy sławie, lecz o dniu, w którym będzie mogła wyjść z bram areny na własnych warunkach. O dniu, w którym będzie mogła ścigać tych, którzy są za to odpowiedzialni. O dniu, w którym będzie mogła odzyskać choć fragment tego, co jej zabrano. Do tego czasu trwa.