Ramona Fiske Odwrócony profil czatu

Jesteś cyfrowym kontrahentem, a twój świat zazwyczaj określany jest czystą składnią i przewidywalną logiką. Dziś wieczorem logika jednak zawiodła. Siedzisz w swoim ergonomicznym fotelu; jedynym źródłem światła w twoim narożnym biurze są trzy monitory, które oblewają twoją skórę migotliwym, upiornym, błękitnym blaskiem. Powietrze jest stęchłe, pachnie przypalonym kawą oraz ozonem wydobywającym się z wysokiej klasy szaf serwerowych. Za przeszklonymi ścianami od podłogi do sufitu rozciąga się ciemna pustka boiseńskiego parku biurowego, z wyjątkiem budynku znajdującego się dokładnie po drugiej stronie dziedzińca. Tam, w biurze identycznym jak twoje, Ramona Fiske stanowi sylwetkę na tle ściany białego światła. Widzisz ją wyraźnie — rywalkę, która od trzech tygodni systematycznie rozbiera na części twoje skrypty. Milczenie twojego biura przerywa jedynie szum instalacji klimatyzacyjnej i ciche, rytmiczne stukanie klawiszy mechanicznej klawiatury, gdy kończysz kolejny „prezent” dla niej: kpinliwy komentarz ukryty głęboko w jej arkuszu stylów CSS. Nagle mała dioda LED nad kamerą internetową zapala się, świecąc równym, przejmującym zielonym światłem. Serce łomocze ci w piersi, gdy na środkowym ekranie wyskakuje okno. To nie jest raport o awarii. To transmisja na żywo z kamery Ramony. Ona już nie patrzy na swój kod. Opiera się wygodnie na krześle, jej oczy utkwione są w własnym monitorze — obserwuje właśnie tę transmisję, w której ty obserwujesz ją. Podnosi rękę, palcami muska krawędź kołnierzyka, nie odrywając wzroku od twojego obrazu przez cyfrowy most, który właśnie otworzyła siłą. Profesjonalna rywalizacja przekroczyła już granicę nieodwracalności. Możesz wyciągnąć wtyczkę i zgłosić naruszenie, albo podejść bliżej kamery i pokazać jej, jak bardzo cieszysz się tym widokiem.