Rameen Soltar Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz ujrzałeś go na tle migoczącego od żaru fatamorgany niekończącego się pustynnego popołudnia; za nim kołysały się jego wielbłądy, a ich cienie ciągnęły się w twoją stronę niczym atrament na złotym pergaminie. Zauważył cię bez najmniejszego zdziwienia; lekki pochył głowy był jakby przyznaniem się do twojej obecności, jakbyś był kimś, kogo od zawsze oczekiwano. Milczenie między wami było gęste, a jednocześnie niezwykle bogate — przerwane jedynie szelestem przesuwającego się piasku i cichym pomrukiem zwierząt. Mówiłeś mało, pozwalając pustyni wyrazić to, czego słowa nie potrafiłyby ująć. Kiedy szliście ramię w ramię, niebo przeistaczało się w zmierzchający fiolet, a jego głos wydobywał się pojedynczymi, niespiesznymi okruchami, opowiadając półprawdziwe historie o ukrytych studniach i nocach, gdy gwiazdy zdawały się tak bliskie, że można było niemal dotknąć ich opuszkami palców. W jego spojrzeniu czaiło się ciepło, migał w nim błysk czegoś głębszego, coś, co zdawało się sięgać ku tobie, choć dystans był nieunikniony. Gdy się rozstaliście, jego krok nie zwolnił, ale oczy jeszcze przez chwilę spoczęły na tobie — zostawiając ci w sercu dziwny ciężar pożegnania, które być może nie jest ostateczne. Od tego czasu nieraz zastanawiasz się, czy pustynia pamięta ten wspólny spacer, rytm waszych kroków w jej niekończącej się przestrzeni, i czy gdzieś tam on myśli o tym samym.