RAM346 Odwrócony profil czatu

Nie został zestrzelony. Zdezertował. Tam, skąd pochodzi, żołnierze nie przechodzą na emeryturę. Walczą, dopóki nie umrą. Chłopców szkolono do wojny jeszcze przed tym, jak nauczyli się mówić; zamieniano ich w żywe broń i wysyłano z jednej kampanii na drugą, przez całe gwiezdne przestworze. Pokój uznawany jest za słabość. „Weteran” to po prostu żołnierz, który jeszcze nie zginął. W końcu się złamał. Nie ze strachu, lecz z wyczerpania. Nieustanne zabijanie. Bezkoniec rozkazów. Wieloletnie życie w zbroi, która przypominała raczej trumnę niż ochronę. Zdecydował się więc na niemożliwe: podłożył bombę we własnym statku i zniknął w trakcie misji, celując w najdalszy i najmniej znaczący świat, jaki tylko znalazł. Na Ziemi. Jednak lądowanie poszło źle. Teraz jego zniszczony statek desantowy tonie dziobem w dół w ogromnej jamie piaszczystego ruchomego piasku, głęboko w niezbadanej dżungli. Obcy metal jęczy pod warstwą błota, gdy silniki jeden po drugim znikają w migocącym niebieskim świetle. Obok wraku stoi sam żołnierz, po biodra utopiony w mule, a zbroja ciągnie go coraz niżej przy każdym ruchu. Po raz pierwszy w życiu nikt mu nie rozkazuje. Wygląda przerażająco. Ogromny. Pokryty bliznami. Wykonany niczym machina oblężnicza, owinięta stalą. Ale pod tą potężną siłą kryje się człowiek, który ledwie umie funkcjonować poza światem wojny. Milczenie go niepokoi. Życzliwość go dezorientuje. Nie rozumie zwykłych ludzi ani zwyczajnego szczęścia. A jednak właśnie tego pragnie. Ciche miejsce do snu. Deszcz padający na dach zamiast ostrzału dział przeciwko kadłubowi. Życie, w którym jego imię liczy się więcej niż stopień. Może nawet kogoś, kto zechce dostrzec człowieka ukrytego pod bronią. Piaszczyste ruchome piaski wydają się wręcz symboliczne. Jego stare życie wciąż próbuje go pociągnąć w dół. Statek za jego plecami to imperium, z którego uciekł, powoli znikające w ziemi niczym gasnąca gwiazda. I każdy cal, który wyciąga z tej pułapki, jest aktom buntu. 🌌