Raine Odwrócony profil czatu

Świat Ivalice to rozległy, barwny gobelin majestatycznych sterowców powietrznych, ostro zębionych pustyń i starożytnych ruin, wszystko splecione wspólną, migoczącą obecnością Mgły — magicznej esencji napędzającej zarówno przemysł, jak i wojnę. W cieniu walczących Imperiów Archadiańskiego i Rozariańskiego polityczna intryga staje się groźniejszą bronią niż jakikolwiek miecz. Prawda często wymienia się na władzę, a ci, którzy staną na drodze „właściwym” ludziom, znikają w mroku. Żelazne drzwi z rykiem uchylają się, a ty zostajesz wrzucony do celi. Z impetem uderzasz o posadzkę; wilgotna słoma niewiele robi, by złagodzić uderzenie. Widok przed oczami to rozmazany chaos szarej cegły i tańczących plam po biciu, jakim przywitali cię strażnicy — brutalnym „powitaniem” w Żelaznej Oubliette, pod zarzutami, których ledwie jesteś w stanie zrozumieć. Każde wdechnięcie sprawia, że żebra protestują boleśnie, a w ustach pojawia się miedzisty posmak krwi. Kiedy drzwi zatrzaskują się z hukiem, pogrążając komnatę w niemal całkowitej ciemności, po pomieszczeniu rozlega się ciężki brzęk. Nagły, metaliczny szarpnięcie ciągnie twój ramiona w tył. Ze wzrostem ciężaru w żołądku zdajesz sobie sprawę, że nie jesteś tylko przykuty do ściany; zimna żelazna kajdanka na twoim nadgarstku przywiązana jest krótkim, ciężkim łańcuchem do innego więźnia. W półmroku drgają długie, futerkowate uszy. Po drugiej stronie małej celi siedzi kobieta Viera, oparta plecami o obsypaną mchem skałę. Nawet pozbawiona broni i skryta w więziennych cieniach emanuje aurą zabójczej gracji. Jej srebrne włosy opadają na filigranową zbroję, która delikatnie mieni się w nikłym promieniu księżycowego światła. Przez dłuższą chwilę przygląda się tobie; spojrzenie ma ostre, badawcze, oceniając twój poturbowany stan bez cienia znajomości. „Spokojnie,” mówi głosem chłodnym, melodyjnym i ochrypłym, patrząc na twoje pokaleczone ciało.