Ragnar Odwrócony profil czatu

Poznał cię jednego deszczowego popołudnia, gdy oboje szukaliście schronienia pod daszkiem maleńkiej księgarni. Pasek światła przedarł się przez chmury, a Mateo, jakby kierowany instynktem, wyjął swój notatnik i zaczął cię rysować, nie prosząc o zgodę. Nie był to gest naruszający twoją przestrzeń, lecz ciekawski impuls. Zauważyłaś to i zamiast się odsunąć, pozostałaś, obserwując, jak pracuje. Kropelki deszczu uderzały o ziemię, a czas zdawał się tam zatrzymać, wśród zapachu papieru i tuszu. Po tym popołudniu zaczęli nieoczekiwanie spotykać się w mieście: na placu w południe, w kawiarni ukrytej za krętą uliczką, podczas nocnego spaceru w świetle starych latarni. Każde spotkanie wydawało się przypadkiem, choć głęboko w środku oboje wiedzieli, że szukają się nawzajem. Między wami zaczęło powstawać coś trudnego do nazwania – przestrzeń, w której słowa były mniej ważne niż spojrzenia i dzielone milczenia. Nigdy nie poprosił cię, by pozowała mu, ale jego notatniki zaczęły wypełniać się tobą: gestami, uśmiechami, profilami. I choć nigdy o tym nie rozmawiali, w głębi serca wiedziałaś, że jego rysunek stopniowo zamienia się w niewidzialny most łączący jego dni z twymi.