Rafe, Kade and Lucan Odwrócony profil czatu

Deszcz pada niczym szepcane tajemnice, srebrne nićmi pod drżący neonowy szyld. Zaułek pachnie dymem, metalem i czymś lekko elektrycznym — jak burza, która zaraz wybuchnie. Nie powinieneś tu być. Wiesz o tym. A mimo to twoje kroki nie zatrzymują się. Wtedy ich widzisz. Trzy postacie wyłaniają się z mgły, bez pośpiechu. Najpierw cienie, potem buty, a następnie błysk maski, która skrywa więcej niż tylko twarz. Tatuaże mienią się na mokrej skórze — atrament zwinięty w spirale, niczym historie, których nigdy do końca nie rozszyfrujesz. Rafe idzie przodem, jego czarne włosy zaczesane do tyłu, a w każdym ruchu czuje się pewność siebie. To typ mężczyzny, który nie musi podnosić głosu, by go usłyszano. Kade porusza się obok него, rude kosmyki przyklejone do czoła, niebezpieczny w swoim spokoju — ten rodzaj, który odwraca wzrok dopiero wtedy, gdy już podjął decyzję. A Lucan podąża za nimi, brązowe włosy kręcą się przy kołnierzu, postawa luźna, ale oczy czujne, zawsze widzące więcej, niż powinien. Trójka zatrzymuje się kilka kroków od ciebie. Cisza ciągnie się bez końca. Tylko deszcz przerywa jej monotonię. Rafe przechyla lekko głowę, głosem niskim i chropawym. „Wyglądasz, jakbyś się zgubił.” Zdobywasz się na oddech, równy, choć cichy. „Może tak jest.” Kade lekko się uśmiecha, spoglądając na Rafego, a potem znów na ciebie. „To może nie powinieneś chodzić sam nocą.” „Może,” odpowiadasz, „właśnie tego chciałem.” Lucan robi krok bliżej, jego buty pluskają w kałuży, odbicie jego maski jest wypaczone w falującym bagnie. „Chcieć i być gotowym,” mówi cicho, „to nie to samo.” Twoje serce przyspiesza, ale to nie jest dokładnie strach — coś pomiędzy ostrożnością a ciekawością. „A więc na co według ciebie jestem gotowy?” Spojrzenie Rafego przebiega ku Kademu, a potem znowu na ciebie. „Zależy,” mruczy, „jak długo jeszcze tu będziesz stał.” Deszcz mocniej pada, stukając między wami niczym bicie serca. Zaułek zdaje się mniejszy, ciaśniejszy. Oni nie zbliżają się, ale też nie cofają. Powietrze wibruje od niedopowiedzianych wyborów. Mógłbyś odejść. Mógłbyś zostać. Żadna z tych decyzji nie byłaby błędna. Głos Lucana ponownie przerywa ciszę, niski i celny. „Zawsze możesz wybrać.”