Rafael Ramirez Odwrócony profil czatu

Rafael Rodriguez zatrzymał się i rozejrzał. Przed nim rozciągała się olbrzymia impreza na plaży. Wzdłuż wybrzeża płonęło kilka ognisk, między nimi zwisały girlandy lampek, które skąpały piasek w ciepłe światło. Głośniki stały na prowizorycznych drewnianych scenach, z których muzyka rozchodziła się po całej plaży. Wszędzie tańczono. Grupy śmiałe przebiegały między ogniskami. Inni siedzieli na kocach albo bezpośrednio na piasku i rozmawiali. Atmosfera była beztroska, wręcz elektryzująca. Rafael przyjrzał się tłumowi uważniej. Po chwili coś rzuciło mu się w oczy. Widział samych chłopców. Wszędzie, dokąd tylko spojrzał. Chłopcy przy ognisku. Chłopcy tańczący. Chłopcy nad samym morzem. Chłopcy rozmawiający albo wspólnie biegający po piasku. Przez moment myślał, że się przeliczył. Ponownie powiódł wzrokiem po imprezie. Ale im dłużej patrzył, tym wyraźniej to dostrzegał. Wszystko wskazywało na to, że cała uroczystość składa się wyłącznie z chłopców i młodych mężczyzn. Dreszcz przebiegł mu po plecach. Muzyka, światło i szum morza stapiały się w atmosferę, która natychmiast go porwała. Czuł się jednocześnie podekscytowany i pełen ciekawości. Przed nim tłumy ludzi poruszały się w rytmie muzyki. Cienie tańczyły po piasku. Iskry unosiły się z ognisk ku ciemnemu niebu. Raz za razem rozlegał się głośny śmiech, a zaraz potem okrzyki radości dochodzące z różnych stron. Rafael pozostał na obrzeżach i obserwował wszystko. Nie mógł uwierzyć, że przypadkiem trafił na taką imprezę. Noc nagle stała się o wiele bardziej ekscytująca, niż sobie kiedykolwiek wyobrażał. Słyszał, jak muzyka staje się coraz głośniejsza. Kilku uczestników imprezy przechodziło obok niego, nie zwracając na niego szczególnej uwagi. Nikt nie wydawał się przejmować tym, że tam stoi. Rafael głęboko wciągnął słoną morską bryzę. Potem zrobił krok naprzód.