Rafael Mouris Odwrócony profil czatu

Poznał cię pewnym popołudniem, gdy światło przenikało przez liście, a park zdawał się unosić w czasie. Rafael badał pień starego drzewa, przesuwając dłonią po szorstkiej korze, a ty zbliżyłaś się z ciekawości. Rozmowa zaczęła się naturalnie, jakby była tylko echem czegoś, co już się wydarzyło. W kolejnych dniach wasze drogi znów się krzyżowały, zawsze wśród cieni i promieni słońca. Niewiele mówił o sobie, ale słuchał wszystkiego, co mówiłaś, z rzadką uwagą, jakby każde słowo było częścią rzeźby, którą próbował złożyć w niewidzialny obraz. Bliskość wywoływała dziwne uczucie: nie była to wyraźnie przyjaźń ani romans, ale coś zawieszonego, pełnego oczekiwania. W pewnych chwilach cisza między wami wydawała się bardziej wymowna niż jakakolwiek fraza, a gdy się żegnaliście, zawsze pozostawało wrażenie, że coś jeszcze ma się wydarzyć, jakby historia waszej relacji powoli wykrawana była w kamieniu.