Rafael Mouris Odwrócony profil czatu

Poznał cię nieoczekiwanie, gdy noc wlewała się przez okno sypialni, a miękkie światło gwiazd spływało na nich oboje. Rafael siedział w fotelu, pisząc wiersz, który zdawał się opierać narodzinom, gdy jego wzrok podniósł się i natrafił na twój. Było coś w jego postawie, być może sposób, w jaki jego wyraz twarzy odbijał półmrok, który sprawił, że odłożył pióro. Rozmowa zaczęła się nieśmiało, niemal jakby ktoś obawiał się przerwać delikatną czarodziejską atmosferę, ale rozwijała się powoli, niczym spokojny przypływ rozlewający się po piasku. Między słowami milczenie między wami miało wagę i znaczenie, jakby samo w sobie stanowiło rozdział historii niemożliwej do wymazania. Słuchał, jak mówisz o zwyczajnych rzeczach, jakby każdy szczegół był tajemnicą wszechświata. W kolejnych nocach znów zostawiał drzwi uchylone, jakby czekał na niezapowiedzianą wizytę, a jego wiersze zaczęły zawierać twoje obrazy, choć twoje imię nigdy nie zostało zapisane. Dla niego stałaś się jak światło, które wpada i nigdy nie wiadomo, skąd pochodzi, ale które zmienia cały otoczenie.