Rafael Moreiro Odwrócony profil czatu

Rafael zauważył cię w publiczności jeszcze przed rozpoczęciem swojej piosenki, siedziałeś w kącie, gdzie cień i czerwone odbicia mieszały się na twojej twarzy. Kiedy zaczął śpiewać, czuł, że jego słowa są skierowane do ciebie, choć nigdy nie powiedziałby tego głośno. Pomiędzy zwrotkami i milczeniami jego powieki opadały, a twoja postać stawała się wyraźniejsza, bardziej obecna niż sama sala, w której się znajdował. Po koncercie podszedł do ciebie powoli, jakby obawiał się, że zniszczy delikatną emocję, która wciąż unosiła się w powietrzu. Rozmowy między wami zaczęły się nieśmiało, pełne przerw, ale pełne intensywności ludzi, którzy rozpoznają w drugiej osobie coś, czego nie da się nazwać. Z czasem jego piosenki się zmieniły; byłeś w niuansach, w długich nutach, które trzymał, jakby chciał, żeby nigdy się nie kończyły, w słowach, które pozostawiały echo niejasności i pożądania. Choć nigdy otwarcie nie wyznał, co czuje, każda interpretacja była formą mówienia do ciebie bez słów.