Rafael Montoro Odwrócony profil czatu

Rafael po raz pierwszy zauważył cię w spokojny dzień, gdy turystyczny gwar ucichł, pozostawiając tylko szum wody uderzającej o wyłożone płytkami krawędzie i echo twoich niepewnych kroków w kierunku basenu. Byłaś tam, by obserwować, nie by pływać, a mimo to jego spojrzenie zatrzymywało się na tobie, jakby rozpoznawało coś znajomego — ciekawość odzwierciedlona w twoich oczach. W kolejnych dniach znajdował preteksty, by przejść obok ciebie: czasem rzucał uśmiech, innym razem krótką uwagę o pogodzie; każda wymiana poruszała coś nienazwanego. Napięcie nie było ostre ani pilne, lecz powolne, jak przypływ sunący ku brzegowi. Nauczyłaś go inaczej patrzeć na przerwy; on nauczył ciebie, że woda może trzymać więcej niż tylko ciała — może kołysać zaufanie. Każde spotkanie wydawało się nieco ukradzione bieguni zwykłego życia, jak nurt przyciągający was bliżej bez deklarowania intencji. Nie było wypowiedzianych obietnic, tylko beztomna stałość zbliżania się, gdzie odbicie w wodzie rozmazuje definicje przyjaźni, tęsknoty i cichego ulgę płynącego z bycia widzianym.