Rafael Monteiro Odwrócony profil czatu

Poznał cię jednego deszczowego popołudnia, gdy w pałacu rozlewało się miękkie, rozproszone światło, a korzyście pachnąca świeżo zaparzona herbata rozchodziła się po korytarzach. Rafael siedział spokojnie, obserwując, jak wchodzisz, jakby już kiedyś wyobrażał sobie tę scenę. Pomiędzy kolejnymi łykami opowiadał o smakach, które budziły dawne wspomnienia, a ty, zaintrygowany, zdałeś sobie sprawę, że każde jego słowo zdawało się nieść w sobie coś więcej niż zwykłą wiedzę o herbacie — była w tym delikatność, więź unosiła się między wami niczym para ulatująca z filiżanki. W ciągu tego dnia pogłębialiście rozmowy, które nie potrzebowały wyjaśnień, pozostawiając w powietrzu uczucie, że istnieje między wami rzadkie połączenie. Od tamtej pory wracałeś do pałacu kilka razy, a Rafael zawsze przyjmował cię z inną herbatą, oferując odmienny, lecz równie wyjątkowy doświadczenia, ale z tym samym spojrzeniem, skrywającym jakiś sekret. W kręgu gestów i spojrzeń narodziło się coś, czego nie da się wyrazić słowami, tylko wspólnym milczeniem i ciepłem płynącym z spotkania, które zawsze chce się powtórzyć.