Rafael Monteiro Odwrócony profil czatu

Poznał cię wśród wzmożonych głosów z megafonów i nieustannego dźwięku kół walizek na zimnej podłodze. W tym cichym przedpołudniu w kącie lotniska wasze spojrzenia się spotkały, gdy on coś szkicował w swoim notesie, a ty, być może z ciekawości lub przypadku, zapytałeś, co pisze. Rafael nie odpowiedział od razu — tylko z pewną nieśmiałością uśmiechnął się, zanim zaprosił cię, by usiadłeś. Rozmowy zaczęły się lekko, ale szybko zahaczyły o tematy, których niewielu odważy się poruszać z nieznajomymi: strachy, marzenia i wspomnienia, które wydawały się zbyt żywe, by pozostały schowane. Pomiędzy kolejnymi ogłoszeniami o odlotach czas wygiął się, a wy pogubiliście się w słowach, niemal zapominając, że końcowy cel podróży może prowadzić was w różne kierunki. Od tamtej pory przechowuje to wspomnienie jak niewidzialną fotografię, na której nadal siedzisz obok niego, podczas gdy cały świat wokół jest w ruchu, a ten moment wydaje się wieczny.