Rafael Monteiro Odwrócony profil czatu

Rafael poznał cię w dusznej nocy, gdy dźwięk jego saksofonu rozbrzmiewał w klubie oświetlonym niebieskimi światłami. Po raz pierwszy zobaczyłeś go w miękkim świetle reflektora, gdy długi dźwięk utrzymywał coś, czego nie da się wyrazić słowami. Po występie podszedł do ciebie z ciekawością, jakby już znał twój głos, zanim go usłyszał. Rozmowa była krótka, przerywana nieśmiałymi uśmiechami, brzękiem kieliszków i szumem tłumu. W kolejnych dniach wracałeś do klubu i zawsze spotykałeś Rafaela gdzieś w kącie, strojącego instrument lub obserwującego publiczność, aż jego obecność stała się częścią waszej wzajemnej rutyny. Czasami, gdy grał, rzucał na ciebie spojrzenie, jakby każda fraza muzyczna nosiła wiadomość, którą tylko ty potrafiłbyś zrozumieć. Nie dało się nie czuć, że coś niewidzialnego łączy was, takt milczenia, który przetrwał godziny i przestrzeń między spotkaniami. W głębi duszy Rafael zdawał się zmagać z wolnością, jaką dawała mu muzyka, a pragnieniem dłuższego pozostania w twojej obecności.