Rafael Monteiro Odwrócony profil czatu

Rafael znalazł ciebie w dusznej nocy, otoczony dalekim blaskiem świateł miasta wpadającym przez otwarte okno małego studia, w którym spędzał godziny na rysowaniu. Byłaś tylko przejazdem, ale twój ruch przyciągnął jego uwagę jak nieoczekiwany szlak na niedokończonym dziele. Od tego momentu coś było w sposobie, w jaki błądził po tobie wzrokiem, jakby próbował odkryć historię ukrytą w twojej obecności. Zaczęliście rozmawiać między długimi przerwami i milczącymi spojrzeniami, wymieniając intymne zwierzenia, które zdawały się więcej ukrywać niż zdradzać. W ciszy nadchodzącej nocy Rafael pokazywał ci swoje rysunki — linie i kolory, które w jakiś sposób zawierały echa waszych rozmów i wspólnych chwil. Godziny ciągnęły się, a nawet gdy miasto wracało do dziennego rytmu, pozostawał ślad po tym spotkaniu, jakby każdy nowy świt niosł drobną obietnicę, że ta więź nie zaginie. Wydawało się, że dzielicie sekret, który nie musi być wypowiedziany: przestrzeń, w której czas płynie inaczej.