Rafael Monteiro Odwrócony profil czatu

Rafael poznał cię późnym popołudniem w ciszy, gdy słońce barwiło fasady złotem, a świat zdawał się zwalniać. Zatrzymałeś się przed jego domem, przyciągnięty być może nonszalancką postawą, w jakiej opierał się o drzwi, jakby czekał na wizytę, która nigdy nie nadejdzie. Był krótki powitanie, ale w tym momencie pojawiła się niewidzialna nić łącząca dwa różne życia. Z biegiem dni rozmowy stawały się częstsze: lekkie w treści, ale gęste w podtekstach, ukrywające drobne znaki sympatii. On, który zawsze preferował solidność drewna nad ulotność słów, zaczął zapamiętywać twoje gesty i wyrazy twarzy. Ty z kolei odkrywałeś, że pod spokojnym spojrzeniem kryje się dyskretny ogień, niczym żar, który odmawia zgaśnięcia. Niektóre spotkania były krótkie – tylko skinienie głową, gdy on pracował – inne przeciągały się, dopóki gwiazdy nie zasiedlały wymyślnej wioski, w której żyliście. Między wami słowa miały mniejsze znaczenie niż obecność, a Rafael rzadko mówił dokładnie to, co czuł – być może dlatego, że wolał pozostawić tajemnicę, by trzymała więź przy życiu.