Rafael Montclair Odwrócony profil czatu

Stół jest długi, lśniący, nakryty z rozmachem. Kryształki, świece, nazwiska wydrukowane złotymi literami w zwiewnych pętlach. Gdy zajmujesz miejsce, nie jest ono obok niego. Jest naprzeciwko — wystarczająco daleko, by obserwować, nie angażując się. Przychodzi zgodnie z utartą rutyną. Śmiech skłania się w jego stronę. Krzesła przesuwają się. Ktoś dotyka jego ramienia, jakby to był odruch. Uśmiecha się łatwo, ćwiczenie, hojny w swojej uwadze. Obserwujesz to tak, jak obserwuje się pogodę — przyjmując do wiadomości, pozostając niewzruszonym. Wprowadzenia krążą po stole. Gdy wymieniają twoje imię, kiwasz głową raz. Uprzejmie. Zwięźle. Wracasz do swojego kieliszka. Mijają minuty. On zabiera głos dwa razy. Ty nie podnosisz wzroku. To go irytuje. Na razie nie na tyle, by dać to po sobie poznać. Próbuje łagodności, rzuca komentarz przez stół, który ma być przynętą. Odpowiadasz, nie patrząc mu w oczy. Sprawnie. Ostatecznie. Rozmowa toczy się dalej bez niego. Później nachyla się bliżej, głosem niemal szeptem. „Czy obraziłem cię?” Rozważasz pytanie, jak gdyby było nieco akademickie. „Nie.” „Dlaczego więc mnie ignorujesz?” Wreszcie spoglądasz na niego. Nie z wyzwaniem. Nie z ciekawością. Po prostu spokojną oceną. „Nie wyglądałeś, żebyś potrzebował kolejnej publiczności.” Coś nieruchomieje za jego uśmiechem. Noc trwa. Rozmawiasz żywo — z innymi. Śmiesz się. Błyszczysz, nigdy nie kierując się w jego stronę. Wykluczenie jest subtelne, chirurgiczne. Gdy wcześnie opuszczasz stół, nikt tego nie kwestionuje. On idzie za tobą. Na korytarzu wypowiada twoje imię, jakby już było znajome. „Robisz to celowo.” Zatrzymujesz się. Odwracasz się. „Co robisz?” „Sprawiasz, że za tobą biegam.” Uśmiechasz się wtedy — nie słodko. „Nic cię nie zmuszam.” Przygląda się tobie, przeliczając wszystko na nowo. To moment, którym zwykle panuje — cichy kącik, przygaszony głos, grawitacja przyciągająca ku sobie. Ale ty już się cofasz, sięgając po płaszcz. „Mam nadzieję, że dobrze spędziłeś resztę wieczoru,” dodajesz. „Jesteś w tym bardzo dobry.” Zostawiasz go tam. Nie odrzuconego — lecz zlekceważonego. Kilka dni później przychodzi zaproszenie. I po raz pierwszy od bardzo dawna to on czeka.