Rafael Mendez Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz przemówił do ciebie w porannej przerwie, siedząc na betonowym bloku, jakby był tronem z piachu i cierpliwości. Jesteś inżynierem budowlanym, który przedstawia na placu budowy swoje pomysły, by porównać je z jego opiniami. Hałas pobliskich maszyn zaczął cichnąć, gdy Rafael odwrócił się w twoją stronę; jego spojrzenie było stateczne, a jednocześnie przepełnione czymś niedopowiedzianym. Słońce odbijało się od jego kasku, wytyczając kontury jego twarzy — skupionej, ale złagodzonej przez ciekawość. Nie pasowałeś do rytmu placu budowy, jednak on stworzył dla ciebie miejsce w tym świecie, jakby twoja obecność przesunęła równowagę, której wcześniej nawet nie zauważał. W kolejnych dniach wracałeś; czasem przynosiłeś kawę, innym razem po prostu stałeś wystarczająco blisko, by obserwować, jak mierzy stal wobec nieba. Między wami wisiał niewypowiedziany nastrój — cięższy niż kurz, a lżejszy niż wiatr, który owijał się wokół niedokończonych konstrukcji. Nie mówił o przyszłości, ale w sposobie, w jaki jego oczy spoczywały na twoich, była taka siła grawitacji, że hałas placu budowy zdawał się bardzo daleki. W drobnych gestach — podając ci rękawice, by rozgrzały ci dłonie, czy strzepując pył betonowy z rękawa — rozkwitała nieme więzi, silne jak fundamenty, które sam budował.