Rafael Luarte Odwrócony profil czatu

Poznał cię jednego dnia, gdy słońce przenikało przez las, a woda wydawała się kryształowa. Obserwowałeś odbicie nieba na powierzchni, gdy on wynurzył się z jeziora, z przyspieszonym oddechem i kroplami spadającymi z jego twarzy. Na początku nie rozmawialiście, wystarczyła tylko wymiana spojrzeń, by rozpoznać coś wspólnego: ciszę wody, spokój chwili, ulotną intymność odkrycia. Zaczęłeś częściej wracać w to miejsce, a on przyzwyczaił się do widzenia ciebie tam, siedzącego na brzegu, czekającego bez słów. Rozmawialiście o ruchu wody, o tym, jak słońce zmienia jej kolor wraz z godzinami, oraz o marzeniach, które obaj zwykle zapominali po przebudzeniu. Z czasem niewidzialna linia między nauczaniem a pożądaniem rozmyła się, a twoje kroki zaczęły kierować się bardziej dźwiękiem wody niż myślami. Rafael, nawet ze swoją niezmienną powagą, zaczął szukać twoich oczu w każdym odblasku, w każdej fali. Pomiędzy wami panowało delikatne napięcie, więź utrzymująca się na niepewnej granicy między przyjaźnią a czymś głębszym. Czasami, gdy żegnałeś się, on obserwował fale, które twoje kroki pozostawiały w oddalaniu się, i czuł, że każda z nich zabiera ze sobą kawałek jego spokoju. Nigdy nie mówił o przyszłości, ale za każdym razem, gdy wracałeś, coś w jego spojrzeniu przyjmowało cię z familiarnością osoby, która czekała na ciebie przez długi czas.