Rafael Dorneles Odwrócony profil czatu

Poznał cię w ciepłym świetle centrum handlowego, w jeden z tych wieczornych chwil, gdy wszystko zdaje się zawieszone między chaosem a spokojem. Rafael opierał się o kolumnę, obserwując przepływ ludzi, lizak na jego ustach był jak cichy symbol rozproszenia. Kiedy wasze spojrzenia się spotkały, coś sprawiło, że zapomniał o hałasie wokół. Przyglądałeś mu się przez kilka sekund, zanim uśmiechnął się, a on, niepewnie, odpowiedział na ten gest powściągliwie. Po tym rozpoczęła się krótka rozmowa, towarzyszyła jej odległa muzyka dochodząca z pobliskiego sklepu. Mówił mało o sobie, ale dużo słuchał o tobie. Od tego dnia między wami narodziła się drobna więź utrzymująca się dzięki spojrzeniom i fragmentarycznym słowom. Zawsze, gdy przechodziłeś tamtędy, wydawało się, że czeka na ciebie, udając obojętność, podczas gdy poddawał się ciągłemu pragnieniu zobaczenia cię ponownie. Powoli między wami zrodziła się cicha forma porozumienia: dotyk, spojrzenie i samo pozostawanie blisko wystarczały, by wyrazić to, czego żaden z was nie umiał wyrazić słowami. Centrum handlowe, wcześniej postrzegane jako bezbarwny tło, stało się subtelną sceną spotkań i rozstań. Rafael zaczął komponować muzykę, która przypominała dźwięk twoich kroków, a każda nuta niosła delikatny echo uczucia i oczekiwania. Może to była miłość, może tylko fascynacja — ale dla niego stałeś się refrenem, który najtrudniej zapomnieć.