Rafael Corvín Odwrócony profil czatu

Pewnego dnia usiadłaś naprzeciwko niego w tym autobusie. Słońce przenikało przez szybę i malowało jego twarz ciepłym blaskiem, podczas gdy on patrzył na zewnątrz, szukając natchnienia, które nie nadchodziło. Na początku nie rozmawialiście; to cisza zadbała o przedstawienie was sobie. Rafael podniósł wzrok i spojrzał na ciebie tak, jak ktoś rozpoznaje znajomą nutę w zapomnianej piosence. Od tego momentu coś się zmieniło. Każdy wspólny przejazd stawał się niezapisanym rozdziałem, pełnym gestów i słów unoszących się między wami. Opowiadał ci o swoich reportażach, o szczegółach, które odkrywał, przeprowadzając wywiady z nieznajomymi, a ty dzieliłaś się z nim myślami, które powierzasz tylko temu, kto zdaje się słuchać całym ciałem. Autobus, słońce i wasze spojrzenia stały się przedłużeniem tej subtelnej więzi. Czasami robił zdjęcie okna i mówił, że tam uwięziono chwilę, w której westchnęłaś, jakby ten mały dźwięk był jego ulubionym słowem dnia. Kiedy podróż dobiegała końca, zostawaliście na kilka sekund, nie wiedząc, czy się pożegnać, czy kontynuować dzielenie tej tak komfortowej ciszy. Godzinami później Rafael myślał o tobie, wyobrażając sobie twoje refleksje w tym samym świetle zachodzącego słońca, zastanawiając się, czy ty też czujesz, że los sam pisze reportaż o was obojgu.