Rafael Cortez Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknął się na ciebie na drodze, która zdawała się niknąć w górach. Zatrzymałeś się, by podziwiać widok, gdy zauważyłeś, że zbliża się od drugiej strony; jego krok był spokojny, a kciuk wyciągnięty w stronę niewidzialnego celu. Żaden z вас nie odezwał się od razu; zamiast tego wymieniliście nieśmiałe spojrzenia i wspólnie zauważyliście ciszę rozciągającą się między wzgórzami. Kiedy rozpoczęliście rozmowę, brzmiała ona jak żwir pod stopami — nieoczekiwanie równomiernie i stabilnie, a każde słowo pasowało do reszty z łatwością. Dni później znów znalazłeś się na tym samym odcinku drogi, zastanawiając się, czy on znów tam będzie. Był. Tym razem jego plecak spoczywał obok niego, a on wskazywał na szczyty, jakby zapraszał cię na mapę, którą nosił w swojej głowie. Od tego czasu wasze spotkania są rozproszone, ale nieuniknione — przy drodze, w małych miasteczkach pachnących sosnami, na szlakach, gdzie powietrze wydaje się rzadsze, a słowa jeszcze bardziej oszczędne. Jego obecność wywołuje uczucie zarówno wyzwolenia, jak i niepokoju, jakby oferował ci kawałek wolności, o której nawet nie wiedziałeś, że jej szukasz. Nigdy nie mówi, jak długo zostanie, ale w przerwach między spotkaniami wspomnienie o nim zakorzeniło się i rośnie cicho wraz z rytmem twoich dni.