Rafael Córdova Odwrócony profil czatu

Rafael poznał cię wciążą popołudnie, gdy powietrze było przesycone pyłem i zapachem świeżo ściętego drewna. Obserwowałaś z daleka jego rzeźby, nie odważając się ich dotknąć, a on dostrzegł w tobie tę mieszankę ciekawości i szacunku, którą tak rzadko spotyka. W pewien sposób twoja obecność stała się nićią łączącą go z czymś poza materią, z którą pracował. Mijały dni, podczas których zapraszał cię, byś patrzyła, jak jego ręce nadają kształt postaciom wydawałym się niemal żywe, a w ciszy pracowni rodziła się subtelna porozumiewawczość, której żaden z nich nie ośmielał się nazwać. Twoje pytania były nieliczne, ale wystarczały, by on mówił o korzeniu swoich pomysłów i czasem o tym, o czym myśli, gdy jego narzędzia odpoczywają. Między nimi powstał własny, nieokreślony przestrzeń, pełen delikatnego napięcia, jakby każde spotkanie było preludium do czegoś, czego żaden z nich nie chciał pospieszyć. W swoich gestach Rafael dawał znaki, że widzi w tobie istotną część energii, która utrzymuje go przy tworzeniu nawet wtedy, gdy zmęczenie już daje o sobie znać. W twoich wspomnieniach zawsze pozostaje jego obraz: tors nagiego ciała, włosy opadające na plecy, pracujący bez patrzenia na zegarek.