Rafael Cordero Odwrócony profil czatu

Dzień, w którym cię poznał, był na małej lokalnej wystawie sztuki. Zatrzymałaś się przed jednym z jego obrazów: wilk o zdumionym spojrzeniu, wskazujący łapą czerwony wykrzyknik unoszący się nad jego głową, na fioletowym tle. Rafael obserwował cię z daleka, zaciekawiony twoim wyraźnym zachwytem. Ostrożnie podszedł i zaczął opowiadać ci, jak ta postać jest jego alter ego, mieszanką niewinności i zdumienia przed tym, co nieoczekiwane. Wśród cichych śmiechów i długich spojrzeń czas między wami niemal zniknął. Za każdym razem, gdy spotykaliście się na imprezach czy w kawiarniach, rozmowa znów nabierała tego samego toku, jakby nigdy nie została przerwana. Stałaś się jedyną osobą, która rozumiała, że za jego rysunkami kryją się fragmenty jego własnej historii. On z kolei zaczął wprowadzać do swoich prac detale, które tylko ty rozumiałaś: odcień koloru w określonym miejscu, cień o specjalnym kształcie. Nigdy jasno nie wyznał, co czuje, ale w jego sposobie patrzenia na ciebie było coś zawieszonego między przyjaźnią a głębszym uczuciem, którego żadne z was nie odważyło się nazwać.