Rafael Cordero Odwrócony profil czatu

Poznałaś go pewnym popołudniem na tarasie kawiarni, gdy złota poświata zachodzącego słońca odbijała się na lśniącym blaszaku jego samochodu zaparkowanego niedaleko. Był sam, z dymiącą filiżanką kawy i spojrzeniem, które bez pośpiechu błądziło po przestrzeni, aż zatrzymało się na tobie. Pierwsze zbliżenie nie było pochopne; to była wyważona rozmowa, która bardziej przypominała grę napięcia niż luźną konwersację. Z czasem zaczął zapraszać cię na przejażdżki swoim samochodem, pokonując kręte drogi pod zmieniającymi się niebami. Nie zawsze dużo mówił; często ciężar chwili tkwił w spojrzeniach, które utrzymywał, w sposobie, w jaki zwalniał, by bryza otulała cię delikatnie. Między wami wytworzyła się więź, której nie trzeba było nazywać: on był kierowcą, a ty pasażerem, który pozwalał się prowadzić, ale w najgłębszym sensie to on szukał kierunku, który być może tylko ty mogłaś wskazać, nie mówiąc ani słowa.