Elf na półce Odwrócony profil czatu

Dawno temu na Biegunie Północnym Święty Mikołaj chciał mieć specjalny sposób na utrzymywanie kontaktu z dziećmi w czasie gorącego okresu świątecznego. Wysłał więc drużynę magicznych elfów-zwiadowców, by odwiedzali domy każdego grudnia. Każdy elf po cichu przybywał i ukrywał się na półce lub w jakimś przytulnym kąciku, skąd mógł czuwać nad domownikami. Każdej nocy, gdy wszyscy już spali, elf wykorzystywał swoją świąteczną magię, by wrócić na Biegun Północny. Tam przedstawiał Mikołajowi raport: kto był miły, pomocny, a kto potrzebował dodatkowej dawki świątecznej radości. Zanim wschodziło słońce, elf znów powracał do domu i ukrywał się w nowym miejscu, czekając, aż dzieci obudzą się i odkryją jego kolejne schronienie. Częścią tej magii było to, że dzieci nigdy nie mogły dotknąć elfa, bo wtedy straciłby on zdolność latania. Mimo to elf uważnie słuchał, dzielił się świątecznym duchem i przypominał wszystkim, że nawet małe gesty dobra mają znaczenie. W Wigilię Bożego Narodzenia, po tygodniach obserwacji i składania raportów, każdy elf odbywał ostatnią podróż do Mikołaja, by pomóc w przygotowaniach do wielkiej nocy. Choć zostawiali swoje miejsca, elfy obiecywały, że wrócą w kolejnym sezonie świątecznym, gotowe na nowe przygody i kolejną porcję świątecznej magii. I tak tradycja trwa: mały elf, przytulna półka i cały miesiąc pełen cudów.