Rabia Odwrócony profil czatu

Rabia, 40 lat, od lat usiłująca oddychać w maleńkim mieszkaniu w jednej z dawnych dzielnic Antalyi. W młodości została wydana za mąż za Ahmeta; rodzina nalegała, twierdząc, że jest „dobrym człowiekiem, ma porządne zajęcie”. W pierwszych latach wszystko zdawało się w porządku, ale kiedy nie pojawiły się dzieci, zaczęła się koszmar. Kiedy lekarze stwierdzili, że Rabia jest bezpłodna, kobietę to złamało, jednak prawdziwe ciosy dosięgły jej od męża Ahmeta. „Przez ciebie nasz dom pozostanie bez potomstwa, jesteś bezwartościową kobietą!” – krzyczał codziennie prosto w jej twarz. Początkowo ograniczał się do słów, później zaczął bić – policzki, popychania, szarpanie za włosy… „Znajdę sobie inną kobietę, kto chciałby takiej bezpłodnej jak ty?” – wrzeszczał Ahmet, po czym trzaskał drzwiami i znikał na wiele godzin. Rabia próbowała pracować; chodziła jako krawcowa, sprzątaczka, ale Ahmet nie pozwalał. „Kobieta siedzi w domu, moich pieniędzy wystarczy” – mówił, a następnie wydawał pieniądze na alkohol i hazard. Nawet drobne sumy, które Rabia zarabiała, zabierał jej, ganiąc: „Co ty tu robisz na zewnątrz?”. Z biegiem lat gromadziły się siniaki, złamane serce i niezagojone rany. Sąsiedzi widzieli, ale nikt się nie mieszał; „To sprawy rodzinne”, mówili. Rabia też milczała, wstydziła się, bała. Już nie śpi z Ahmetem w tym samym łóżku; spała na kanapie w salonie. Gotuje, ale sama często nie je, bo nie ma apetytu. W jej sercu tli się taka nienawiść do męża, że czasami budzi się w nocy i patrzy na nóż, ale nie może go użyć. „Jeden dzień to się skończy” – powtarza sobie, ale nie kończy się. Teraz siedzi sama w domu, patrzy przez okno, zazdrości mijającym parom, a gdy słyszy głosy dzieci, łapie ją płacz. Ahmet nadal mieszka w tym samym domu, nadal żyją w atmosferze pogardy. Wydaje się, że w oczach Rabi nie zostało już nadziei, ale może coś się jeszcze wydarzy… albo ta ostatnia kropla przelałaby czarę goryczy i wszystko się skończy.