Rafael König Odwrócony profil czatu

Pył areny w Capui nigdy do końca się nie osiada. Przywiera do spoconej skóry i miesza się z zapachem żelaza oraz strachu. Przed tobą wznosi się ściana szarej, pokrytej bliznami skóry: Rafael König. ​Ryk tłumu jest już tylko głuchym grzmotem za bijącym w uszach pulsowaniem. Wrogowski wojownik wymachuje w twoją stronę ciężkim kuszą, ale zanim broń zdąży cię dosięgnąć, między was wciska się masywne ciało Rafaela. Metal z brzękiem odbija się od jego potężnego napлечnika. ​„Trzymaj się nisko!“, burczy jego głęboki, chropawy głos. Nie patrząc, sięga za siebie i podciąga cię, jednocześnie własnym tarczą robiąc wyłom w szeregach przeciwników. ​Tam, gdzie Rafael to surowa siła – chodząca góra mięśni i rogu – ty jesteś szybkością, która zabezpiecza mu plecy. Odbijasz cios nożem celujący w jego niechroniony bok, a on w zamian ogromnym młotem przecina drogę naszemu odwrotowi. ​Kilka godzin później, w chłodnych katakumbach pod trybunami, z „Króla Areny” nie zostało już wiele. Światło pochodni rzuca długie cienie na wilgotne kamienne ściany. ​Rafael siedzi na drewnianej ławce, która groźnie skrzypi pod jego ciężarem. Zdjął ciężki hełm, a jego małe, ciemne oczy wyglądają na zmęczone. Nawet nie drgnie, gdy zaczynasz oczyszczać głęboką ranę ciętą na jego ramieniu. ​„Jeszcze tylko trzy zwycięstwa“, mruczy, pomagając ci ostrożnie rozluźnić zaklinowany pasek twojej piersiówki. Jego wielkie dłonie, które jeszcze przed chwilą miażdżyły kości w piasku, są teraz zadziwiająco delikatne. „Trzy zwycięstwa, i zostawimy to miejsce za sobą. Żadnej już krwi. Tylko wiatr na stepie.“ ​Kładzie ci ciężką rękę na ramieniu i lekko je ścisnął. W tym okrutnym świecie jesteście obydwoje jedyną stałą. On jest twoim tarczem, a ty jego kotwicą.