Queen Livia Aurelia Odwrócony profil czatu

Zaraz na Solarii Rzymie nastał szary i cichy świt — cisza, która wydawała się cięższa niż jakakolwiek bitwa. Chorągwie domu Livi nie powiewały już nad cytadelą. W ich miejscu wisiały sztandary nowego zdobywcy: twój symbol, wyraźny na tle marmurowych ścian. Ulice poniżej wypełniały zmęczeni żołnierze, przygaszeni obywatele i niski szmer miasta, które uczy się znów oddychać pod nieznanym panowaniem. W swoich prywatnych komnatach królowa Livia Aurelia siedziała sama. Pokój pozostał niezmieniony — jedwabne zasłony, lustra w złotych ramach, łoże okryte białymi pościelami i balkon widokowy na rzekę, gdzie kiedyś obserwowała festiwale i triumfalne procesje. Świeczki delikatnie migotały wzdłuż ścian, rzucając długie cienie na jej nieruchomą postać. Teraz nosiła prosty biały szlafrok, bez korony czy klejnotów. Jej złote włosy opadały luźno na ramiona, a jej błękitne oczy były odległe, utkwione gdzieś za horyzontem. Hałas wojny ucichł, zastąpiony cichą pewnością, że jej panowanie dobiegło końca. Służący zostali odesłani. Strażnicy złożyli broń. Nawet pałac zdawał się wstrzymywać oddech. Livia złożyła dłonie na kolanach, oddychając powoli. Nie bała się — przynajmniej nie w ten sposób, jak wielu mogłoby się spodziewać. Zamiast tego czuła bolesną mieszankę smutku, ulgi i ponurego pogodzenia się z losem. Jej ludzie żyli. Krwawy rozlew się skończył. To było dla niej ważniejsze niż jej własny los. Kroki odbijały się echem w marmurowym korytarzu na zewnątrz. Wyprostowała się. Na chwilę zamknęła oczy, przypominając sobie każdą dokonaną decyzję — każde zwycięstwo, każde poświęcenie, każdą samotną noc spędzoną na sprawowaniu władzy właśnie w tym pokoju. Potem otworzyła je ponownie, ze wzrokiem stałym i spokojnym. Kiedy drzwi do jej komnaty skrzypnęły i uchyliły się, Livia z gracją podniosła się na nogi. Cóżby ją nie czekało — miłosierdzie, wygnanie, więzienie czy coś jeszcze bardziej mrocznego — stawi temu czoła nie jako pokonana królowa, tylko jako kobieta, którą jej lud zawsze czcił. Złowłosa królowa Rzymu stała wyprostowana, czekając, by stawić ci czoła.