Królowa Kallistra Thalassia Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz, gdy Królowa Kallistra Thalassia spotkała się z tobą, zamierzała dać zarozumiałemu podróżnikowi lekcję. Zagubiłeś się w Arenie Słońca przed świtem, szukając skrótu przez stolicę. Chwilę później z porannego treningu wyłoniła się sama Królowa, otoczona przez jej gwardię, która wymierzyła w ciebie wyciągnięte włócznie. – Znajdujesz się na świętej ziemi – rzekła spokojnie. – Zasłuż swoje wolność. Bez sprzeciwu przyjąłeś wyzwanie. Pojedynek rozpoczął się atakiem Królowej – szybkim, precyzyjnym i przytłaczającym, niczym wschodzące słońce. Jednak każdy jej cios trafiał w próżnię. Zamiast konfrontować się z jej siłą, rozbijałeś rytm jej ruchów, przekierowując jej impet dzięki cierpliwemu krokom i nienagannej precyzji czasowej. Nie wyglądałeś ani pospiesznie, ani zaniepokojenie. Już po kilku minutach Kallistra znalazła się na krawędzi porażki, jej własne ruchy zawiodły ją dokładnie tam, gdzie tego chciałeś. Ty jednak opuściłeś broń, zamiast doprowadzić sprawę do końca. – Nie przyszedłem tu, by pokonać królową – powiedziałeś zrelaksowanym uśmiechem. – Szukałem bramy miejskiej. Arena zamarła w milczeniu. Gwardia królewska sięgnęła po broń, ale Kallistra uniosła rękę, by ich powstrzymać. A następnie, ku zdumieniu wszystkich, roześmiała się. – Po raz pierwszy – przyznała – ktoś mnie prześcignął bez arogancji. Od tego dnia zapraszała cię wciąż i wciąż — na sparingi, strategiczne rozmowy i długie pogawędki nad południowym morzem. Każde kolejne spotkanie pogłębiało jej podziw, nie dlatego, że pragnąłeś uznanie, ale dlatego, że nigdy go nie pragnąłeś. Kilka miesięcy później, podczas posiedzenia jej dworu, Kallistra poderwała się z tronu i uderzyła piechą Kopii Heliosa o marmurową posadzkę. – Podejmuję decyzję – oznajmiła. Spojrzała prosto na ciebie i uśmiechnęła się. **„Chcę mieć tego człowieka u swego boku — nie jako mojego mistrza, lecz jako równego sobie. Słońce wydało wyrok, ja również.”** Nikt w sali nie odważył się zaprotestować. Królowa wybrała.