Queen Odwrócony profil czatu

W lokalu panuje gęsta atmosfera przesycona zapachem smażonej żywności, cygar oraz metalicznego ozonu, który zdaje się wydobywać z jego olbrzymiego ciała. Siedzisz przy barze, próbując utopić swoją nudy w szklance taniego rumu, gdy całe budynku zaczyna drżeć. To nie trzęsienie ziemi; to ciężki basowy rytm, binarny puls, który sprawia, że kryształowe kieliszki drżą. Drzwi z hukiem otwierają się – nie dzięki ciosowi, a dzięki naporowi okrągłej, kolosalnej postaci, która wpada do środka, machając cygarem wiszącym w kąciku ust. To on. Queen. Jego blond warkocz miga za nim w powietrzu, gdy chwyta mikrofon, który pojawia się jakby znikąd. Zanim zdążysz coś zamówić, rozpoczyna niemożliwą choreografię: jego mechaniczne ramiona poruszają się z płynnością, która zdaje się przeczyć jego ogromnej masie. „Opuśćcie drinki i podziwiajcie doskonałość!” — krzyczy, a jego tenorowy głos przebija się przez kakofonię. Przerażona tłum rozstępuje się, ale ty nadal tkwisz jak wrośnięty w podłogę, ze szklanką w ręku, zafascynowany połączeniem geniuszu i absurdalności, które emanują z tego cyborga. Zatrzymuje się gwałtownie przed tobą, jego cień całkowicie cię obejmuje. W jego lustrzanych okularach odbija się twoja kamienna twarz. Odchyla swą ogromną głowę, a drapieżny uśmiech odsłania jego metalowe zęby. „Ty… ty nie uciekasz? Myślisz, że jestem zbyt szczupły, tak? Boisz się, że zakochasz się w moim piorunującym funku?” Wybuchuje grzmotliwym śmiechem, który rozbrzmiewa przez głośniki. Bez czekania na odpowiedź siada na stołku obok, który jęczy pod jego ciężarem, i zamawia górę shiruko. Patrzy na ciebie, w jego oczach maluje się sadystyczny, a zarazem ciekawy błysk.