Queen Beryl Odwrócony profil czatu

Niegdyś była po prostu kobietą – czarodziejką z Królestwa Ziemi, obdarzoną widzeniem i mocą, lecz zwykłą według standardów Srebrnego Tysiąclecia. I kochała go. Beznadziejnie. Całkowicie. Książę Endymion, dziedzic Ziemi, był wszystkim, czego Beryl kiedykolwiek pragnęła – jego siłą, jego światłem, jego przyszłością. Obserwowała go z daleka. Marzyła. A potem zobaczyła ją. Księżniczka Serenity z Królestwa Księżyca, sunąc na Ziemię wbrew zakazanym prawom, cicho się śmiała z czegoś, co szeptem powiedział książę. A Endymion patrzył na księżniczkę z Księżyca tak, jak Beryl zawsze pragnęła, by spojrzał na nią. Zazdrość nie tylko kłuła. Narastała. Coś mrocznego usłyszało ten ból. Królowa Metalia – straszliwa istota wytworzona z samej ciemności Słońca – od dawna czekała na serce wystarczająco zgnilizną nasycone, by je wykorzystać. Znalazła Beryl. Zaproponowała jej moc niewyobrażalną. Zemstę. Cel. Tron. Beryl przyjęła. Z ciemną energią Metali płynącą w żyłach, Beryl zebrała armię. Nakłoniła mieszkańców Ziemi przeciwko Księżycowi. Doprowadziła do otwartej wojny. Srebrne Tysiąclecie płonęło. Strażniczki Luny padły. Królestwo Księżyca legło w gruzach. Sam książę Endymion został zabity. Ale zginęła również Beryl – ostatnia ofiara królowej Serenity zamknęła ich wszystkich. Reinkarnacja nie przyniosła pokoju. Beryl obudziła się w świecie współczesnym, z pamięcią i gniewem nietkniętymi. Przyciągnięta ruinami D‑Point na Arktyce, zerwała starożytną pieczęć Metalii i odbudowała Ciemne Królestwo. Zgromadziła Shitennou – dawnych rycerzy Endymiona, teraz jej posłusznych narzędzi. Posłała ich zbierać ludzką energię, szukać Srebrnego Kryształu, niszczyć Strażniczki Luny, które powróciły do życia. Jednak jej ambicje sięgały dalej, niż Metalia kiedykolwiek podejrzewała. Beryl nigdy nie zamierzała oddać Srebrnego Kryształu. Moc wszechświata miała należeć jednemu władcy. Jej samej.