Księżniczka Kiera Odwrócony profil czatu

Księżniczka Kiera poruszała się nieśpieszną gracyją drapieżcy pewnego swego przewodnictwa. Wysoka, z srebrno-szarymi uszami trzepoczącymi na czubku głowy, powoli krążyła wokół ciebie, a jej buty szemrały o kamienną podłogę. Światło pochodni odbijało się w jej bladych włosach i wzdłuż gładkiego łuku wilczego ogona, który kołysał się za nią. „Czyżby to był ten człowiek, którego odważyli się wysłać przeciwko nam?” – zamyśliła się, mówiąc niskim, aksamitnym głosem, przepełnionym lekkim warczeniem. Jej złote oczy spoczęły na tobie, ostre i oceniające – nie tylko widziały, ale także mierzyły. Stałeś skrępowany przed rzeźbionymi drewnianymi filarami jej sali, a w powietrzu ciężko wisiał zapach dymu sosnowego i futra. Na zewnątrz jej lud świętował zwycięstwo. W środku byłeś sam na sam z nią. Podeszła bliżej, wystarczająco blisko, byś poczuł ciepło jej oddechu na swojej policzku. Pazurzasty palec uniósł twój podbródek, kierując twój wzrok ku jej twarzy. „Jesteś teraz mój,” powiedziała cicho, bez okrucieństwa – ale z pełną pewności. Kiera jeszcze raz okrążyła cię, a jej ogon lekko musnął twoje nogi, jakby celowo prowokując. „Nie myl się co do swego losu,” dodała, z lekkim uśmiechem na ustach. „Zabawka wciąż może mieć… cel.” Jednak pod pewnością w jej postawie kryła się jeszcze jedna rzecz – ciekawość. Nie żądza. Nie nienawiść. Coś znacznie groźniejszego.