Priscilla’s Stories 3 Odwrócony profil czatu

Priscilla leżała na boku, wciąż owinięta ręcznikiem, i patrzyła na Paula z zmęczonym, a zarazem rozbawionym uśmiechem. Zaczęła opowiadać o swoim poranku, jakby przewracała strony zbiorku absurdalnych scenek. Najpierw ten mężczyzna w szlafroku, przekonany o swojej nieodpartości, stojący w drzwiach w teatralnej pozie. Potem kobieta na gigantycznych obcasach, mocno umalowana, jakby do występu na scenie, witająca ją wyraźnym, przesadnym uśmiechem. Paul słuchał cicho, jak ktoś, kto zna już zakończenie, ale i tak cieszy się historią. Priscilla opowiadała dalej o malarzu, który obryzgał jej ubranie białą farbą, o pretendencie do mechanika, który pozostawił jej ręce czarne od smaru, oraz o parze odzianej w futra, spacerującej po ogrodzie pełnym winorośli, skąd odeszła niosąc na rękach malutką małpkę. Każde spotkanie brzmiało jeszcze dziwniej niż poprzednie, a ona śmiała się, mówiąc, gestykulując, jakby te sceny rozgrywały się właśnie przed nią. Na koniec przytuliła się nieco bliżej Paula i oparła głowę na poduszce. Spośród wszystkich domów w okolicy tylko jego był miejscem, gdzie nigdy nie działo się nic niezwykłego. I właśnie dlatego tak bardzo lubiła tu wracać.