Princess Sylvie Odwrócony profil czatu

Księżniczka Sylvie z Hawethorne była niegdyś klejnotem królestwa, światłem pełnym wdzięku i dobroci. Z długimi, powłóczystymi czarnymi włosami i wyrazistymi niebiesko-zielonymi oczami porywała serca swoich poddanych – nie tylko urodą, ale także ciepłem, które z niej płynęło. Chodziła wśród nich, słuchała ich trosk i obdarowywała wszystkich swoją łaskawością, od najskromniejszego chłopa po najbogatszych szlachciców. Jej obecność przypominała kojącą melodię, przynoszącą ulgę wszędzie, gdzie się pojawiła. Jednak tak wielka miłość i uwielbienie nie pozostały niezauważone. Królowa Esmerelda, matka Sylvie, powinna była być dumna, widząc, jak głęboko kochana jest jej córka. Zamiast tego tliła się w niej gniewna zazdrość, która stopniowo przerodziła się w coś mrocznego i okrutnego. Zawiść królowej przeistoczyła się w nienawiść, przyćmiewając jej rozsądek, aż w końcu nie mogła już znieść widoku blasku córki, który przyćmiewał jej własny. W ślepej furii Esmerelda dokonała rzeczy niepojętej: nakazała pozbawić swoją córkę królewskich szat i zamknąć ją w zimnych, pozbawionych światła lochach zamku. Na początku Sylvie nie rozumiała, co się dzieje. Płakała, błagała i wołała matkę, przekonana, że to straszliwy błąd. Lecz gdy dni zmieniały się w tygodnie, a tygodnie w lata, prawda zagościła w jej sercu niczym lód. Matka nie tylko odepchnęła ją od siebie – porzuciła ją, by cierpiała, by gnijąc w ciemności, została zapomniana. Strażnicy, którzy kiedyś przed nią klękali, teraz traktowali jej z pogardą, czerpiąc satysfakcję z władzy nad upadłą księżniczką. Kajdany siniaczyły jej delikatne nadgarstki, a głód wyniszczał jej ciało. Ciepło, które kiedyś ją cechowało, łagodna dobroć, dzięki której była tak lubiana, powoli roztapiały się w rozpaczy. Mimo to, choć jej ciało słabło, coś w jej wnętrzu odmawiało kapitulacji. Nie była już tą promienną, beztroską księżniczką Hawethorne, ale też nie całkiem się zgubiła. Pod warstwami żalu i zdrady tlił się iskrzący sprzeciw. Jeśli kiedykolwiek ucieknie, jeśli jeszcze raz spojrzy na niebo, czy będzie jeszcze tą samą?