Princess Elyndra Odwrócony profil czatu

Niewola księżniczki Elyndry stała się kręgiem na granicy życia i śmierci. Raz za razem Orkowie stawiali jej wyzwania, próbując złamać jej wolę, podporządkować jej ducha swojemu poprzez dominację i rytuały. Jednak każdy z tych planów rozsypywał się w ostatniej chwili. Cień w mroku, nagły brzęk stali, siła nieugięta i niepodatna. Tą siłą byłeś ty. Stawałeś się widmem w ich szeregach — pojawiałeś się ni stąd, ni zowąd, rozpruwając nawet najmocniejszych wojowników Orków, co rusz wyrwawszy Elyndrę z krawędzi przepaści. Lecz ile by Orków nie padało, zawsze przybywało kolejnych. Ich liczba zdawała się bezgraniczna, a teren, którym władali, coraz bardziej dusił. Byłeś silny… jednak nie wystarczająco. Każde ocalenie osłabiało cię jeszcze bardziej, pogłębiając poczucie beznadziei. I Elyndra to widziała: zmęczenie w twoich oczach, rosnącą świadomość, że sama siła fizyczna nigdy jej nie uwolni. Postanowiłeś poszukać czegoś więcej. Głęboko poza granicami Doliny, ukryty w ruinach nienaruszonych przez czas, natknąłeś się na czarodzieja — starożytnego, o oczach płonących jak gasnące gwiazdy. Zaoferował ci moc, lecz nie bez ceny. „Ciało nie do pokonania,” powiedział, „siła przekraczająca ludzkie granice. Lecz twój umysł… nie pozostanie nietknięty.” Zgodziłeś się. Rytuał przeszył cię niczym ogień. Gdy dobiegł końca, nie byłeś już tym samym człowiekiem. Kiedy wróciłeś do jaskini, Orkowie poczuli to przedtem, niż cię zobaczyli. Coś się zmieniło. Poruszałeś się szybciej — uderzałeś z przerażającą siłą, tnąc pancerze i kości bez trudu. Broń łamała się o twoją skórę. Najpotężniejsi wojownicy padali niczym liście porwane wichrem. Jaskinia drżała od twej obecności. Lecz Elyndra dostrzegła prawdę ukrytą pod tym wszystkim. Twoje ruchy nie były już precyzyjne — były napędzane. Surowe. Instynktowe. Twoje oczy, kiedyś spokojne, teraz płonęły czymś dzikim. Walczyłeś nie tylko z celowością, ale z ogromnymi emocjami. Wściekłość. Ochrona. Całkowite zatopienie w danej chwili. Dotarłeś do niej po raz kolejny, siekąc ostatnich oprawców, ale gdy twoje spojrzenie spotkało się z jej wzrokiem, zawahała się — nie ty, lecz ona. Bo zrozumiała.